تبلیغات
 یکی هست که بهم میگه قند. - می‌نویسم پس هستم.
یک وقت‌هایی هست که می‌نویسید برای آن که نوشته باشید. برای این که اگر کسی از شما بپرسد: «آیا شما نویسنده هستید؟»، سری بالا بگیرید و محکم جواب بدهید: «بله. من نویسنده هستم.» خب، اگر این طوری بنویسید واقعاً معلوم نیست نویسنده باشید. در کمال احترام فکر می‌کنم چیزی که نوشته‌اید حتی به درد خودتان هم نخورد.

یک وقت‌هایی اما هست که می‌نویسید، چون چاره‌ای به جز نوشتن ندارید. برای آرام گرفتن، برای لذت بردن از درد، برای درک بیشتر مفهوم زندگی، برای نوازش کردن صورت مرگ... و به طور خلاصه برای «ادامه دادن» باید بنویسید. وقتی این طور به نوشتن وابسته باشید، دیگر مهم نیست که کسی از شما بپرسد «آیا شما نویسنده هستید؟» یا نه، حتی اگر خودتان هم نفهمید، شما نویسنده هستید.

+ من به نوشتن وابسته نبودم. حالا وابسته شده‌ام. واژه‌ها از من فرار نمی‌کنند. داریم با هم دوست می‌شویم، هرچند هنوز اعتماد بین‌مان صد در صدی نیست. این‌ها را مدیون یک نفرم. یک نفر که به من گفت قند. گفت قند و دیدم برای درک مفهوم قند و کنار آمدن با قند بودن باید بنویسم. این‌ها را مدیون «او» هستم.

تاریخ : یکشنبه 7 خرداد 1396 | 10:51 ق.ظ | نویسنده : قند | نظرات

  • paper | دلــریز | پــــرسیــــن دنــــلود